[ صاحِبُ الْعُزْلَةِ مُتَحَصِّنٌ بِحِصْنِ اللّهِ وَمُتَحَرِّسٌ بِحِراسَتِهِ ، فَيا طُوبى لِمَنْ تَفَرَّدَ بِهِ سِرّاً وَعَلانِيَةً ] عزلت در اين باب روايتى كه از امام به حق ناطق حضرت صادق عليه السلام نقل شده در مسئلهء عزلت و گوشه‌گيرى است . اين را مىدانيم كه در اصول عالى اسلام و معارف حقهء الهيه ، تكليف ما لا يطاق و وظيفه‌اى كه از استطاعت انسان خارج باشد وجود ندارد . و اين را نيز مىدانيم كه در اسلام عزيز قاعده و قانونى كه كم‌ترين ضربه و لطمه را به زندگى واقعى انسان چه در جهت دنيا ، چه در جهت آخرت بزند وجود ندارد و اگر به عنوان يك قاعدهء اسلامى در كتب اسلامى باشد ، جعلى و غير قابل قبول است . و اين را نيز مىدانيم كه كناره‌گيرى كامل انسان ، به طورى كه آدمى با هيچ كس در هيچ شأنى معاشرت و مخالطت نداشته باشد ، امكان ندارد و به هيچ عنوان عملى نيست . از طرفى مىبينيم در قرآن مجيد و روايات اصيل و « نهج البلاغة » ، مسئلهء عزلت و گوشه‌گيرى به عنوان يك عامل بسيار مهم سعادت مطرح است ، در اينجا لازم است ، معناى اين مسئله ريشه‌يابى شود و مقصود و منظور قرآن مجيد و روايات از